Duchovním otcem toho projektu je herec Radoslav Brzobohatý.
Naší snahou je uvádět na české jeviště dosud neuvedené hry světové dramatické tvorby. Snažíme se o uvádění především duchaplných komediálních děl a dáváme prostor mladým začínajícím umělcům.
Registrací a stisknutím tlačítka "Chci odebírat" souhlasím s pravidelným zasíláním novinek o dění na serveru KamvPraze.cz
Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego w kluczowym momencie filmu na platformie streamingowej obraz nagle zamiera, a na środku ekranu pojawia się kręcące kółko? To uczucie bezsilności zna chyba każdy, kto płaci za szybki internet. My mamy na to sposób, który nie wymaga zmiany dostawcy usług internetowych na światłowód o prędkości światła, a jedynie spojrzenia w niebo. Rozwiązanie jest stare jak świat, a jednak w dobie Netflixa i HBO Max wciąż pozostaje bezkonkurencyjne. Mowa oczywiście o sygnale satelitarnym, a konkretnie o odbiorze z dwóch pozycji jednocześnie. To nie jest czarna magia, to czysta fizyka i odrobina majsterkowania, które dają wam setki kanałów w jakości, o jakiej streaming może tylko pomarzyć.
Większość ludzi w Polsce kojarzy satelitę z jedną, konkretną pozycją – Hotbird 13 stopni Est. To stąd nadają polskie platformy, to tutaj znajduje się wasze ulubione seriale i mecze. Ale niebo jest wielkie, a satelitów krąży nad równikiem znacznie więcej. Kilka stopni dalej, na pozycji 19,2 stopnia Est, siedzi Astra, potężna maszyna nadawcza dla całej Europy Zachodniej. Połączenie tych dwóch światów w jednej instalacji to jak otwarcie drzwi do biblioteki, w której do tej pory czytaliście tylko polskie gazety. Nagle okazuje się, że na półkach stoją też książki po niemiecku, francusku, włosku i hiszpańsku. I to za darmo.
Zanim jednak chwycicie za klucz francuski, musimy ustalić jedną, fundamentalną rzecz. Dlaczego w ogóle zadawać sobie tyle trudu, skoro jest Canal+ przez internet albo Polsat Box przez internet? Odpowiedź jest prosta i brutalna: stabilność. Telewizja satelitarna to jedyna technologia, która jest całkowicie odporna na wasze domowe Wi-Fi. Kiedy dzieciaki odpalają TikToka, a sąsiad ściąga gry na konsolę, wasz sygnał z satelity ani drgnie. Nie ma buforowania, nie ma spadku jakości w deszczowy wieczór, kiedy cała dzielnica siedzi w sieci. Sygnał satelitarny to autostrada tylko dla was, bez korków i bez ograniczeń transferu. To argument, który dla wielu jest decydujący.
Musimy to powiedzieć głośno: streaming jest fajny, ale kapryśny. Jakość obrazu skacze w zależności od obciążenia sieci. Dziś macie 4K, jutro przy słabszym łączu ledwo 720p. Satelita jest nudna do bólu i przez to genialna. Sygnał, który dociera do waszej anteny, ma stałą, żelazną jakość. Tutaj wchodzi pojęcie, które powinniście zapamiętać: MER. To taki wskaźnik zdrowia waszego sygnału. W świecie internetu nie macie do niego dostępu. W świecie satelity widzicie go na ekranie dekodera. Jeśli MER jest wysoki, obraz jest idealny. Koniec kropka. Monterzy z dużych sieci handlowych często powtarzają: lepszy stabilny HD z satelity niż "pływające" 4K z internetu. To prawda, którą potwierdza każdy, kto choć raz stracił sygnał w finale Ligi Mistrzów.
Kolejna sprawa to opóźnienia. W internecie sygnał biegnie krętą drogą przez pół miasta do serwerowni i z powrotem. Satelita to tylko 36 tysięcy kilometrów w górę i w dół. Prędkość światła jest stała, więc opóźnienie jest zawsze takie samo i wynosi około 0,25 sekundy. Dla was oznacza to zero zacięć. Obraz płynie gładko jak masło. Dlatego właśnie profesjonaliści, studyjne ekipy telewizyjne wciąż używają łączy satelitarnych do transmisji na żywo, a nie domowego światłowodu. Wybierając montaż anteny satelitarnej, inwestujecie w tę samą technologię, z której korzystają najwięksi.
A co z kosztami? Tutaj robi się ciekawie. Po jednorazowym wydatku na sprzęt i zamówienie anteny satelitarnej z montażem, oglądacie telewizję za grosze. Oczywiście, jeśli chcecie pakiety programowe Canal+ czy pakiety programowe Polsat Box, musicie płacić abonament. Ale sama możliwość odbioru setek kanałów zagranicznych jest darmowa. To tysiące godzin programów dokumentalnych, wiadomości, kanałów dla dzieci z Niemiec, Francji czy Włoch, za które w kablówkach trzeba słono płacić w pakietach "premium". Tutaj macie je za darmo, legalnie, bo są nadawane niekodowanym sygnałem (FTA - Free to Air).
Zapomnijcie o marketowych zestawach za 199 złotych, które rdzewieją po dwóch zimach. Jeśli chcecie odbierać dwa satelity, musicie podejść do tematu poważnie. Wasz sprzęt musi być solidny, bo będzie pracował na dworze przez 10 lat. Oto co musicie kupić, żeby nie żałować.
Cały ten zestaw to wydatek rzędu 400-700 złotych, jeśli kupujecie sami. Jeśli zlecacie to fachowcowi, cena wzrośnie o robociznę, ale dostajecie gwarancję, że wszystko będzie działać. Specjaliści często polecają gotowe zestawy dwusatelitarne, gdzie szyny i konwertery są już dobrane fabrycznie. To spore ułatwienie dla amatorów.
To pytanie zadaje sobie każdy przed wejściem na dach. Odpowiedź jest zawsze taka sama: najpierw Hotbird. Dlaczego? Bo na Hotbirdzie jest najwięcej polskich kanałów i to na nim pracuje 90 procent instalacji w Polsce. Jeśli ustawicie go idealnie, macie bazę. Astra jest tylko dodatkiem, wisienką na torcie. Jeśli zaczniecie od Astry, będziecie mieli problem z namierzeniem tego słabszego sygnału bez punktu odniesienia.
Zanim wyjdziecie z domu, musicie znać swoje współrzędne. Nie, nie musicie kupować GPS-a. Wystarczy wejść na jedną z tych stron z kalkulatorami satelitarnymi i wpisać swój adres. Dla Warszawy i okolic azymut na Hotbirda to około 190 stopni, a elewacja 30 stopni. Co to znaczy w praktyce? Stajecie twarzą na południe i kręcicie anteną lekko w lewo (na zachód), a potem podnosicie ją do góry mniej więcej na wysokość jednej trzeciej odległości do horyzontu. To wasz punkt startowy.
Teraz najważniejsza rada, jaką usłyszycie: nie ufajcie kompasowi w telefonie. Telefony mają fatalne magnetometry. Kupcie w sklepie budowlanym najtańszy kompas za 10 złotych albo użyjcie aplikacji, która korzysta z GPS, a nie z czujnika w telefonie (pokazuje strzałkę na ekranie, w którą stronę idziecie). Błąd o 2 stopnie przy antenie 90 cm to strata połowy sygnału. Precyzja jest tutaj kluczowa. Pamiętajcie też, że w bloku może być ciężko. Czasem trzeba ustawić antenę na balkonie i celować "przez" budynek, licząc na odbicie sygnału, ale to ostateczność. Najlepiej wyjść na dach albo powiesić maszt na ścianie szczytowej.
Macie już antenę na maszcie, kable podpięte do jednego konwertera (na razie ignorujemy ten drugi). Wchodzicie do domu, podpinacie kabel do dekodera. Na ekranie telewizora musicie wejść w menu instalacji. Szukajcie opcji "Siła i Jakość sygnału". To wasz celownik. Teraz zaczyna się taniec. Jedna osoba kręci anteną na dachu, druga patrzy na paski w telewizorze. Kręcicie powoli w poziomie. Nic? Podnosicie o milimetr. Nic? Opuszczacie. To żmudna praca. Kiedy w końcu pasek jakości drgnie i pokaże choćby 30 procent, wiecie, że jesteście w domu. Teraz trzeba to wycentrować co do milimetra, aż pasek wskoczy na 70-80 procent. Wtedy dokręcacie śruby.
Gratulacje, macie Hotbirda. Teraz czas na Astrę i tutaj zaczynają się schody. Różnica w pozycji to 6 stopni. Na niebie to odległość mniej więcej trzech palców wyciągniętej ręki. Astra jest na wschód od Hotbirda, czyli w lewo (jeśli patrzycie na południe). Jeśli macie monoblock, sprawa jest prosta. Cały blok z dwoma konwerterami trzeba przekręcić w uchwycie. Ale w którą stronę? W lewo! Kręcicie całym uchwytem w lewo, bardzo powoli. Co kilka milimetrów stop. Czekacie. Dekoder musi przełączyć się na Astrę. Jeśli macie w menu opcję "Skanuj Astrę", użyjcie jej. Jeśli nie, po prostu przełączajcie kanały. Z TVP1 na niemiecki ARD. Jak złapie – super. Jak nie – kręcicie dalej.
Przy monoblocku nie macie regulacji odległości między konwerterami, jest fabryczna. Czasem trzeba lekko pochylić cały uchwyt w pionie, żeby "złapać" sygnał, bo monoblocki bywają kapryśne. Jeśli macie układ zeza (dwa osobne LNB), jest inaczej. Najpierw ustawiacie ten główny (Hotbird) idealnie. Potem dokręcacie drugi konwerter na szynie obok. Odległość? Zwykle około 6-7 centymetrów. I teraz zaczyna się zabawa. Ten drugi konwerter trzeba ustawić idealnie w pionie i poziomie. Małe śrubki na szynie pozwalają na mikroruchy. To praca dla cierpliwych. Przesuwacie o milimetr, sprawdzacie sygnał. Przesuwacie w górę, sprawdzacie. To może trwać godzinę, ale efekt jest lepszy niż przy monoblocku. Profesjonaliści z serwis techniczny Canal+ czy serwis techniczny Polsat Box zawsze preferują dwa osobne konwertery, jeśli mają czas.
Myślicie, że jak ustawicie antenę, to koniec? Nic z tego. Wasz dekoder musi umieć obsłużyć dwa konwertery. Stare pudła tego nie potrafią. Musicie mieć sprzęt z wejściem na DiSEqC i obsługą standardu DVB-S2 (a najlepiej DVB-S2X). Na szczęście dzisiejsze urządzenia od operatorów to potrafią. Jeśli bierzecie nową umowę, dostaniecie odpowiedni sprzęt. Ale jeśli macie stary dekoder, czeka was wymiana.
Zobaczmy, co oferują platformy. W Canal+ królują teraz Ultrabox+ 4K i Dualbox+ 4K. To kombajny, które łykają wszystko. Mają Wi-Fi, Netflixa, YouTube i świetną aplikację Canal+ online. W Polsat Box sytuacja jest podobna. Flagowy Polsat Box 4K to demon prędkości. Jest też lżejsza wersja, Canal+ 4K... przepraszam, Polsat Box 4K Lite, która jest tańsza, ale też daje radę. Jest jeszcze Soundbox 4K, czyli dekoder z głośnikami, co jest fajnym bajerem. Wszystkie te urządzenia bez problemu obsłużą DiSEqC 1.0 lub 1.1, który jest potrzebny do przełączania dwóch satelitów.
A co, jeśli nie chcecie wiązać się umową? Możecie kupić dekoder CAM (moduł). Wkładacie go w telewizor z czytnikiem CI+ i macie obraz bez dodatkowego pudła pod TV. Polsat Box ma Moduł CAM, a Canal+ oferuje Moduł CAM ECP. To świetne rozwiązanie, bo jeden moduł obsłuży wam dwa tunery w TV, a wy sterujecie wszystkim jednym pilotem. Pamiętajcie jednak, że moduły bywają wybredne. Czasem starsze telewizory mają problem z ich obsługą przy dwóch satelitach. Zawsze sprawdzajcie listę kompatybilności na stronie producenta.
Antena ustawiona, dekoder podpięty. Teraz trzeba powiedzieć dekoderowi, gdzie patrzeć. Wchodzicie w Menu -> Instalacja -> Wyszukiwanie kanałów. Szukacie opcji "Ustawienia anteny" albo "Konfiguracja LNB". Tutaj musicie wybrać port DiSEqC. Dla pierwszego konwertera (Hotbird) ustawiacie DiSEqC A (albo Port 1). Dla drugiego (Astra) DiSEqC B (albo Port 2). To kluczowy moment. Jeśli to pomylicie, dekoder będzie szukał niemieckich kanałów na polskiej orbicie i nic nie znajdzie.
Potem wchodzicie w wyszukiwanie. Najlepiej zrobić to osobno dla każdej satelity. Najpierw skanujecie Hotbirda. Dekoder znajdzie wszystkie polskie stacje. Potem zmieniacie ustawienia na Astrę i robicie nowe wyszukiwanie. Znajdzie wam kilkaset kanałów. Nie panikujcie. Większość to niemieckie szopy i kanały zakupowe. Musicie wejść w listę i ręcznie poukrywać te, których nie chcecie. Zostawcie sobie TV Trwam, kilka kanałów francuskich jak France 24 czy TV5 Monde, no i oczywiście niemieckie stacje publiczne ARD i ZDF. Dla uczących się języka to kopalnia złota.
Co z tymi kanałami telewizyjnymi bez opłat? Na Astrze jest ich mnóstwo. Są kanały informacyjne z całej Europy, muzyczne, sportowe (czasem lecą darmowe mecze ligi hiszpańskiej czy francuskiej). To jest właśnie ta wartość dodana, za którą w kablówce każą sobie płacić. Wy macie to w abonamencie za antenę, czyli za darmo. Jedyny minus? Brak polskiej ramówki. Ale jeśli znacie angielski lub niemiecki, nuda wam nie grozi.
Myślicie, że pójdzie gładko? O nie. Czeka was kilka pułapek. Pierwsza to drzewa. Satelity wiszą nisko nad równikiem, więc w Polsce są nad południowym horyzontem. Jeśli macie przed oknem wielką sosnę sąsiada, to ona zabije sygnał z Astry. Astra jest bardziej na wschód, więc jest niżej nad horyzontem i łatwiej ją zasłonić. Czasem trzeba uciąć gałąź albo przesunąć antenę o metr. Sąsiedzi też bywają problemem. "Panie, co pan tam wieszasz, to mi rdzewieje na balkonie!". Z tym trzeba żyć.
Drugi problem to kable. Jeśli macie długi kabel od anteny do domu (powyżej 20-30 metrów), sygnał zaniknie. Zwykły kabel koncentryczny nie nadaje się na takie odległości. Trzeba kupić kabel o grubości 6.8 mm albo 8 mm. Jest gruby jak kciuk i sztywny, ale tłumi sygnał znacznie mniej. Albo trzeba zamontować na maszcie wzmacniacz, ale to ostateczność, bo wzmacniacz wzmacnia też szumy.
Trzecia sprawa: deszcz. Tak, telewizja satelitarna boi się ulewy. To fizyka. Krople wody pochłaniają sygnał o wysokiej częstotliwości (Ku band). Przy lekkim deszczu obraz może zacząć kostkować. Przy dwóch satelitach jest gorzej, bo sygnał z Astry jest słabszy niż z Hotbirda. Dlatego tak ważna jest duża antena. Przy 90 cm deszcz wam niestraszny. Przy 60 cm – zapomnijcie o oglądaniu w burzę.
Powiedzmy sobie szczerze: wejście na dach to ryzyko. Jeden poślizg i jesteście w szpitalu. Jeśli mieszkacie w domku jednorodzinnym i macie drabinę, możecie spróbować sami. Ale jeśli mieszkacie w bloku na czwartym piętrze albo na wieżowcu – odpuśćcie. Tam wchodzą tylko alpinści albo monterzy z uprawnieniami wysokościowymi. Koszt takiej usługi to zwykle od 300 do 600 złotych za montaż anteny satelitarnej z ustawieniem dwóch satelitów. Wydaje się dużo? Policzcie koszt sprzętu, wasz czas, nerwy i ryzyko. Często wychodzi na to samo, a macie spokój i gwarancję.
Dobry monter przyjedzie z miernikiem satelitarnym. To takie urządzenie, które piszczy im bliżej sygnału. Z takim sprzętem ustawienie zajmuje 15 minut. Bez niego – 3 godziny. Jeśli dzwonicie po pomoc, pytajcie wprost: "czy ma pan miernik?". Jeśli nie – podziękujcie. To amator, który będzie was męczył przez pół dnia. Profesjonalne ekipy, takie jak te zgłaszające się na zlecenia w dużych miastach, mają też od razu zapas części. Jak im się urwie uchwyt, to wyciągną nowy z torby, a nie pojadą do sklepu. To oszczędność czasu.
Warto też wezwać fachowca, jeśli macie skomplikowaną sytuację. Np. chcecie podłączyć 4 telewizory w domu. Wtedy sam konwerter Quad nie wystarczy. Trzeba dołożyć multiswitch, czyli taką rozdzielnię na strychu. To już wyższa szkoła jazdy. Kable krzyżują się, trzeba dobrze podłączyć zasilanie. Tutaj bez wiedzy elektryka ani rusz. Lepiej zapłacić 500 złotych i mieć system, który działa, niż spalić dekodery za 2000 złotych przez zwarcie.
Skoro już macie talerz na dachu, może pomyślicie o internecie? Canal+ i Polsat Box oferują taką opcję. Czy to się opłaca? Tylko w jednym przypadku: jeśli mieszkacie w miejscu, gdzie nie ma żadnego innego internetu. Ani światłowodu, ani LTE, ani nawet radiówki. Wtedy internet z satelity to zbawienie. Ale uwaga – to nie jest to samo co odbiór TV. Do internetu potrzebujecie specjalnej anteny z innym konwerterem i innej elektroniki. Wasz zestaw do TV się nie nada.
Internet satelitarny ma limity. Zwykle 100-200 GB miesięcznie. Jak przekroczycie, prędkość spada do średniowiecza. Do przeglądania poczty i Facebooka starczy. Do Netflixa w 4K – zapomnijcie. I jest drogi. Samo łącze to koszt rzędu 100-150 złotych miesięcznie, plus drogi sprzęt na start. Jeśli macie wybór, bierzcie najtańszy światłowód. Jest 10 razy lepszy i tańszy. Satelitarny internet to ostateczność dla ludzi z lasów i gór, a nie dla mieszczuchów.
Jeśli jesteście kinomaniakami, poliglotami albo po prostu nienawidzicie buforowania – tak, warto. To najlepszy sposób na niezależną telewizję. Płacicie raz za sprzęt i macie setki kanałów na zawsze. To inwestycja, która zwraca się po roku w porównaniu do drogich pakietów kablowych. Poza tym satysfakcja, kiedy sami namierzycie sygnał z innego kraju, jest bezcenna. To trochę jak radioamatorstwo, tylko że z obrazkiem.
Pamiętajcie tylko o jednym: nie oszczędzajcie na kablach i nie bójcie się dzwonić po pomoc, jeśli dach jest wysoki. Zdrowie jest jedno, a niemiecka telewizja poczeka. Niezależnie od tego, czy wybierzecie Polsat Box HD czy nowsze rozwiązania, czy zdecydujecie się na Canal+ HD, podstawa to solidny sygnał z nieba. Reszta to tylko dodatki. A teraz idźcie na dach i złapcie trochę sygnału z Europy.
-
5 4 3 2 1